Een leeuw of een tijger?

Regelmatig wordt in hechte, succesvolle organisaties de vergelijking gemaakt met de effectiviteit van een groep jagende leeuwen. In deze organisatie hebben we elkaar nodig, we jagen als leeuwen! Tijgers jagen alleen, leeuwen in een groep!

Jaren lang heb ik me de leeuwenfilosofie voorgehouden als ideaal, maar… Wat nu als ‘jouw manier van jagen’ individueel georiënteerd is? Ben je dan een leeuw die omkomt van de honger of wellicht een tijger die prima zelfstandig kan overleven? Of zit daar nog iets tussen in? Gedachten waar ik mee speelde voordat ik als zelfstandig ondernemer gestart ben. Wellicht herkenbaar voor velen.

Hoe werkt dat voor mij?

In mijn werk als ZZPer heb ik niet de illusie dat ik alles alleen kan, ik ben overduidelijk niet die individuele tijger. Maar anderzijds krijg ik ook de kriebels van teveel soortgenoten met teveel overeenkomende kwaliteiten en denkwijzen. Ik zoek zelfs geregeld, bewust of onbewust, naar diversiteit. Refererend naar de veranderkleuren van de Caluwé voel ik mij al snel ‘de blauwe onder de witten’  en ‘de witte onder de blauwen’. Oftewel; met teveel structuurfans voel ik me fijn als vrije geest en tussen de vrije geesten ben ik juist goed voor de structuur.

Ergens voelde ik de behoefte om mijn persoonlijke dillema’s en ontwikkeling te kunnen vertalen naar het dierenrijk. Ik ging op zoek naar samenwerkingen tussen verschillende types, soorten of persoonlijkheden. Maar zoals altijd is de praktijk weerbarstiger dan al die mooie maar sprekende theoretische voorbeelden.

Vergelijking met de natuur

Zo kwam ik tot de mooiste vergelijkingen. Bloemen en bijen, die kunnen niet zonder elkaar en toch zijn ze heel verschillend, allebei uitgaand van hun eigen kwaliteit. Datzelfde geldt voor de honingdas en de honingspeurder. De honingspeurder is een vogeltje met indrukwekkende speurtechnieken maar niet opgewassen tegen de agressie van de bijen. De honingdas mist de speurtechnieken maar zijn dikke huid beschermt hem tegen de bijensteken en zijn sterke klauwen helpen om de honing te roven, samen komen ze bij de honing. Het mooiste voorbeeld is wellicht de samenwerking tussen de poetsvis en de haai.

Wellicht heeft u nu diezelfde aangeleerde en zeer hiërarchisch georiënteerde gedachte die ik ook had. ‘’Wie staat er hoger in rang, de poetsvis of de haai?,, Dat is echter precies waar het NIET om gaat. Natuurlijk; de haai kan de poetsvis opvreten in een oogwenk.  Schiet hij daar echter iets mee op? Laat hij daarmee zien dat hij hiërarchisch aan de ‘top of the foodchain’ staat? Dat laatste misschien wel, maar hij heeft er helemaal niets aan.. Het levert hem niets op. Hij is namelijk veel meer gebaat bij dat wat hij terug krijgt van de poetsvis, een schone en gezonde huid.

Wat kunnen wij daarvan leren? Kijk niet direct naar de hiërarchische verhouding, meer naar de wederzijdse what’s in it for them? Wanneer we kijken naar elkaars kwaliteit en elkaars belangen dan zijn we in staat tot de mooiste samenwerkingen en verbeteringen te komen.  Wilt u meer weten over hoe ik u en uw bedrijf verder kan helpen? Dan ga ik graag met u in gesprek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s